Fred Eaglesmith :: Tambourine


FredEaglesmithTambourineCoverDe in Nederland wereldberoemde Canadees Fred Eaglesmith heeft met Tambourine op de grens van 2013 en 2014 zijn meest poppy album ooit afgeleverd. Jaren zestig pop wel te verstaan. De bron ligt in 1966. Het is Bob Dylan’s Blonde On Blonde, het garage-geluid van Question Mark & The Mysterians, soul, de opkomst van de psychedelica. De teksten zijn zoals altijd ontroerend, grappig en écht. Engineer is de tranentrekker van het jaar en Can’t Dance klinkt met zijn orgeltje nu al als een klassieker met het geniale refrein: ‘I love my electric guitar/I love it when I play it way too loud/I ain’t never gonna be a star/But I sure do know how to please a crowd.’ Zo is het maar net.

Tambourine was recorded live off the floor using an eight-track analogue console capturing the entire band playing together in the same room. Created during a month long session in an old hall in the hamlet of Vittoria, Ontario, Fred consciously stayed far away from anything that is popular in the mainstream music right now. The result a combination of Eaglesmith’s craftsmanship in songwriting and a fusion of rock ‘n’ roll circa 1966, Motown, and even Tejano influences. Never one to shy away from taking chances with his music and career direction, Tambourine is no exception.


1. What It Takes
2. Can’t Dance
3. Engineer
4. That’s What You Do
5. Nobody Get’s Everything
6. Nobody’s Friend
7. Drunk Girl
8. Small Town
9. Sally Green
10. Train Wreck
11. Whip A Dog



%d bloggers liken dit: