SUSTO :: & I’m Fine Today

September 30, 2017 by

Susto is de band van de getalenteerde Justin Osborne, & I’m Fine Today is de tweede CD van het gezelschap. Ze maken rijk georkestreerde, psychedelische alternatieve country. Dat is een mondvol voor wat, vanwege de fijne liedjes, ook heel toegankelijke muziek is. Ideaal voor een rustige zondagochtend, maar de schijn bedriegt want onder de oppervlakte broeit de muziek en blijken de teksten een bijzondere kijk te hebben op de wereld waarin we leven. Intrigerende plaat.

Read the rest of this entry »

Advertisements

Jolie Holland & Samantha Parton :: Wildflower Blues

September 30, 2017 by

Jolie Holland en Samantha Parton richtten samen The Be Good Tanyas op. Holland verliet de groep en begon aan een succesvolle solocarrière met Bob Dylan als grote fan. Parton ging door met de Tanyas tot gezondheidsproblemen haar dwongen te stoppen. Nu zijn de dames terug als duo met de prachtplaat Wildflower Blues. Dromerige, soms donkere Americana en outsider folk van een ongekende schoonheid. Twee door God gegeven stemmen die elkaar perfect aanvullen. Schitterende eigen nummers en fijne covers van Dylan (Minstrel Boy), Townes Van Zandt (You Are Not Needed Now) en Michal Hurley (Jocko’s Lament). Mooier kan muziek niet zijn.

Read the rest of this entry »

The Clientele :: Music For The Age Of Miracles

September 30, 2017 by

De Londense band The Clientele bestaat dan weer wel en dan weer niet. Leider Alasdair MacLean heeft namelijk zoveel andere projecten lopen dat het soms moeilijk is The Clientele ook gaande te houden. Gelukkig is er nu opeens Music For The Age Of Miracles, een meesterlijke toevoeging aan hun toch al imposante oeuvre. Melodieën van bovenaardse schoonheid, de fluisterstem van MacLean, ingetogen maar altijd spannend gebracht. Aan de ene kant pure pop, aan de andere kant herbergt de muziek hetzelfde mysterie dat The Velvet Underground en Yo La Tengo zo bijzonder maakt. Echt geweldig.

Read the rest of this entry »

The Great Crusades :: Until The Night Turned To Day

September 30, 2017 by

The Great Crusades uit Chicago zijn een van de hardst rockende rootsband van Amerika. Op hun negende plaat, Until The Night Turned To Day, overtreffen ze zichzelf. Of het nou een wals is, opener If You Could Only See Me Now, of Only Took A Minute Not To Say Good Night, een tranentrekker over vreemdgaan en echte liefde, of de blues van Last Dying Wish, de vonken spatten er vanaf. De invloeden zijn talrijk en divers, Captain Beefheart, Cracker, Pixies, Randy Newman, Bad Company, maar The Great Crusades zijn toch vooral The Great Crusades. Topliedjes en een tomeloze energie die het zweet van de muren laat druipen.

Read the rest of this entry »

Walter Salas – Humara :: Work: Part 2

September 30, 2017 by

Walter Salas-Humara gaat de geschiedenis in als een bruggenbouwer tussen indie pop en alt. country. Met zijn band The Silos maakte hij vanaf 1985 een paar handenvol geweldige platen. Vooral Cuba en Hasta La Victoria zijn meesterlijk. Onlangs is hij begonnen met een terugblik op die periode. Er was al Work: Part One, nu is er Work: Part Two, waarvoor hij met hulp van Rich Brotherton hoogtepunten uit zijn Silos-oeuvre op een speelse, meestal akoestische en toegankelijke wijze opnieuw heeft opgenomen. Zo wordt nog duidelijker hoe geweldig de liedjes uit die tijd waren. Walter Salas-Humara is een genie en het zou niet meer dan rechtvaardig zijn als de hele wereld dat eindelijk eens doorkrijgt.

Read the rest of this entry »

Trond Svendsen & Tuxedo :: Palomino Hotel

September 29, 2017 by

Ieder land krijgt de Bruce Springsteen die het verdient. In Noorwegen is dat Trond Svendsen. Op Palomino Hotel laat hij zich begeleiden door de groep Tuxedo en die klinkt net zo gedreven als de E Street Band. Luister naar het prachtige openingsnummer Love Like This en je waant je verdwaalt in de Springsteen-wereld ten tijde van The River. Daarna wordt het wat folk- en country-achtiger, maar ook dan blijft het meer dan verteerbaar vanwege de briljante teksten van Svendsen, in het dagelijks leven misdaadverslaggever.

Read the rest of this entry »

Matthew Logan Vasquez :: Does What He Wants

September 29, 2017 by

De teksten van Matthew Logan Vasquez, na veel omzwervingen tegenwoordig woonachtig in Austin, houden zich bezig met de realiteit van alledag: financiële problemen, het vaderschap. De zon schijnt niet altijd op Does What He Wants, de tweede soloplaat van de Delta Spirit-leider. De muziek daarentegen is één groot avontuur: een ronduit verbluffende mix van alles waar hij in zijn leven door beïnvloed is. Van soul, psychedelica en Roy Orbison tot folky Americana, ELO en David Bowie. Het maakt van Does What He Wants een van de indrukwekkendste CD’s van 2017.

Read the rest of this entry »

The Brandos :: Los Brandos 

September 10, 2017 by
Dave Kincaid, leider van The Brandos uit New York, had geen haast. Bijna tien jaar duurde het voor er een nieuwe CD verscheen van zijn band. Die heet Los Brandos en is gedeeltelijk in het Spaans. Kincaid richt zijn blik op het onrecht van de wereld en dat levert ronduit briljante teksten op. De muziek is nog steeds stevige rock met af en toe een uitstapje zoals in de hartverscheurende bewerking van het Astor Piazzolla-nummer Jacinto Chiclana. Meest bijzondere lied is Woodstock Guitar, een ontroerend verslag van zijn reis naar Woodstock waar hij een tweedehands gitaar koopt en mijmert over het festival dat daar in 1969 plaatsvond. The Brandos zijn terug en hoe. Los Brandos is een prachtplaat.

Read the rest of this entry »

GospelbeacH :: Another Summer Of Love 

September 10, 2017 by
GospelbeacH, de groep van Brent Rademaker (Further, Beachwood Sparks, The Tyde), heeft met Another Summer Of Love de perfecte Californische popplaat afgeleverd. Muziek waarbij de zon altijd schijnt. Goddelijke samenzang, fraaie liedjes, een en al melodie. The Byrds is de groep waar je gedachten het eerst naar uitgaan, maar GospelbeacH gooit er dan wel weer een gemene gitaarsolo tussendoor of een rhythm & blues-intermezzo. Tijdloze droompop.

Read the rest of this entry »

The Paladins :: New World         

June 13, 2017 by
Ruim dertig jaar geleden debuteerden de Paladins met een plaat die op energieke wijze blues, rockabilly en surf combineerde. Ze waren onderdeel van de heilige Californische roots-drie-eenheid met Los Lobos en The Blasters. De Paladins zijn nog altijd even alive and kicking zoals hun nieuwe CD New World bewijst. Die rockt hard en Dave Gonzalez is met de jaren een steeds smaakvollere gitarist geworden. En met de liedjes zit het ook wel snor. Waterman is een fenomenale hedendaagse bluesy aanklacht tegen het kapitalisme, Mar Solitair een spectaculaire Dick Dale-achtige instrumental. Ach, New World deugt van de eerste tot de laatste noot.

Read the rest of this entry »

Cordovas :: Cordovas 

June 13, 2017 by
In 2012 verscheen de debuut-CD van de Cordovas uit Nashville. Er werden er 1000 van geperst, die binnen de kortste keren ook verkocht werden. Daarna verdween de groep van de radar. Nu brengt het Scandinavische Rootsy-label de plaat opnieuw uit en kunnen we horen waarom mensen hier zo opgewonden over deden. De muziek is geworteld in de jaren zestig en zeventig: Grateful Dead, Band, Byrds, Eagles, maar ook een flinke portie Rolling Stones. Hele fijne liedjes, messcherpe samenzang, avontuurlijk spel. Een juweel van een plaat.

Read the rest of this entry »

Los Straitjackets :: What’s So Funny About Peace, Love & Los Straitjackets 

June 13, 2017 by
What’s So Funny About Peace, Love And Understanding is de grootste hit van Nick Lowe. What’s So Funny About Peace, Love And Los Straitjackets heet de nieuwe CD van Los Straitjackets, die geweldige Amerikaanse surf/rock/gitaarband die altijd optreedt met kleurrijke Mexicaanse worstelmaskers op. Ze geven 13 Nick Lowe-composities de Los Straitjackets-behandeling en het resultaat is pretentieloos topamusement. Lowe, diens 12-jarige zoon Royston en zijn vaste begeleider Geraint Watkins leveren gastbijdrages aan de allerleukste plaat van 2017.

Read the rest of this entry »

Bruce Sudano :: 21st Century World

June 10, 2017 by
New Yorker Bruce Sudano was 32 jaar lang echtgenoot en manager van Donna Summer. Hij schreef hits voor haar, en voor Dolly Parton. Maar hij maakte ook soloplaten in een heel andere hoek, als een soort kruising van Donovan en Bob Dylan, een folkie die het beste voorhad met de wereld en mooie pleidooien hield voor menselijkheid. 21st Century World is zijn zeer geslaagde nieuwe plaat. Geproduceerd door Mike Montali van de groep Hollis Brown, negen eigen nummers en een cover van Tracy Chapman’s Talkin’ Bout A Revolution. Sudano heeft het hart op de goede plaats, maar schrijft ook erg goede liedjes.

Read the rest of this entry »

Left Lane Cruiser :: Claw Machine Wizard

June 7, 2017 by
Het duo Left Lane Cruiser uit Indiana maakt al jaren smerige, ruige, snoeiharde en swingende blues en rock ‘n’ roll. Freddy J IV is een beul van een gitarist en als hij de slide ter hand neemt dan is hij de reïncarnatie van Hound Dog Taylor. Pete Dio speelt drums zoals een schutter met een mitrailleur omgaat. Ook op hun nieuwe, wederom verdomd briljante CD Claw Machine Wizard, gaan de liedjes weer over seks, wiet en drank. Ach, dit is wat rock ‘n’ roll moet zijn: gevaarlijk en over de rand. Left Lane Cruiser stookt het vuurtje dat gedoofd leek weer flink op. Oorverdovend goed.

Read the rest of this entry »

Justin Townes Earle :: Kids In The Street  

May 28, 2017 by
Justin Townes Earle wilde vooral niet zijn als vader Steve. Hij wilde anders klinken. Die zelfopgelegde last is op Kids In The Street van zijn schouders gevallen. Net als zijn vader durft hij hier alle genres vrijelijk door elkaar te mixen. Rock op Champagne Corolla, maatschappijkritiek in de fantastische titelsong over de verloedering van Nashville waar voor gewone mensen geen plaats meer is, tranentrekkende emoties in Faded Valentine, straight country in What’s She Crying For, soul in If I Was The Devil, rockabilly in Trouble Is en ouderwetse folk in Same Old Staggolee. Kids In The Street is de eerste Justin Townes Earle-plaat als getrouwd man en toekomstig vader, ook de eerste plaat die hij niet in Nashville opnam, maar Kids In The Street is vooral een onvervalst meesterwerk.


Read the rest of this entry »