Posts Tagged ‘Tapete’

The Catenary Wires :: Til The Morning

June 17, 2019

De Britten Rob Pursey en Amelia Fletcher zijn samen het duo The Catenary Wires. Hun tweede plaat Til The Morning is even mysterieus als fascinerend. Zijn ze de Lee Hazlewood en Nancy Sinatra van deze tijd of gewoon familie van Kurt Vile en Courtney Barnett? Is het folk, is het psychedelica? Vragen vragen vragen. Het antwoord is betrekkelijk simpel: het duo schrijft adembenemend mooie liedjes, hun stemmen kleuren prachtig bij elkaar en de muziek -met cello en mellotron- is ouderwets en tijdloos tegelijk. Laten we er maar het label ‘droompop’ opplakken. Hoe dan ook, Til The Morning is een prachtplaat.

(more…)

Advertisements

Elva :: Winter Sun

June 16, 2019

Elva is Noors voor ‘rivier’. Het is een project van het duo Elizabeth Morris (Allo Darlin) en Ola Innset (Making Marks, Sunturns) en ze hebben in Zweden hun debuutplaat Winter Sun opgenomen. Dat is een ronduit verbluffende collectie liedjes die op een Yo La Tengo-achtige manier zacht en lief combineren met rauwheid en feedback. Tailwind en Airport Town zijn twee van de beste nummers van 2019, de andere acht doen daar nauwelijks voor onder. Dit is pop met scherpe randjes. Laten we hopen dat Winter Sun geen eenmalige samenwerking is van Morris en Innset en dat Elva een lang leven heeft.

(more…)

The Proper Ornaments :: 6 Lenins

June 16, 2019

The Proper Ornaments, een kwartet uit Londen, heeft in James Hoare en Max Claps twee liedjesschrijvers die zich er niet voor schamen dat ze gek zijn op de muziek die in de jaren zestig gemaakt werd in Californië. Byrds, Jefferson Airplane, de vroege Steve Miller Band en al die psychedelische bands die niet wereldberoemd werden. Het is duidelijk hoorbaar op 6 Lenins, de derde plaat van de groep. Prachtige liedjes, uitmuntend gespeeld, jingle jangle pop met een twist. Als verrassing is het laatste nummer, In The Garden, opeens de Velvet Underground op zijn allerbest. 6 Lenins is misschien niet de meest originele CD van 2019, maar wel een van de allerbeste.

(more…)

Robert Forster :: Inferno

March 16, 2019

De Australiër Robert Forster is zuinig met het uitbrengen van nieuwe muziek. Tussen Songs To Play (2015) en zijn nieuwe CD Inferno zitten weer vier jaar. Inferno is opgenomen in Berlijn met producer Victor Van Vugt, bevat negen nummers en duurt nauwelijks 35 minuten. Maar die nummers zijn wel helemaal raak. De leider van de legendarische Go-Betweens is de Bob Dylan/Lou Reed-combi van de andere kant van de wereld. Literair en toegankelijk tegelijk. Hij schreef met Grant & I een van de beste boeken van de laatste jaren, met Inferno heeft hij een van de beste platen van 2019 afgeleverd. Robert Forster is een fenomeen.

(more…)

Christian Kjellvander :: Wild Hxmans

January 1, 2019

Tindersticks, Nick Cave, Scandinavische thrillers, Neil Young, Leonard Cohen. Bedenk wat die combinatie oplevert en je hebt Christian Kjellvander. De 42-jarige Zweed is bezig een imposant oeuvre op te bouwen. Soms theatraal, vaak mysterieus, maar altijd meeslepend en fascinerend. Zo ook op zijn nieuwe plaat Wild Hxmans. ‘If this is how people treat ach other, then we have a problem,’ zingt hij. Nee, een zorgeloze vrolijkerd is Kjellvander niet. Wel een unieke muzikant die muziek maakt voor de eeuwigheid. Wild Hxmans is een meesterwerk.

(more…)

Kristoffer Bolander :: What Never Was Will Always Be

May 6, 2018

De Zweedse singer/songwriter Kristoffer Bolander debuteerde in 2015 met I Forgive Nothing, pure folk. Een folkie is hij drie jaar later nog steeds op What Never Was Will Always Be. Zijn prachtige liedjes zijn nog immer geworteld in de klassieke folk, maar muzikaal heeft hij met producer Daniel Johansson alles uit de kast gehaald. Soms hoor je Bolanders karakteristieke en wonderschone stem, alleen begeleid door een akoestische gitaar, maar meestal zweeft die stem op elektronica en drumcomputers en lijkt het of Brian Eno de touwtjes in handen heeft. Hoe dan ook, Bolander heeft een van de meest bijzondere pop/folk/dance/elektro-platen van het jaar gemaakt.

(more…)

Pete Astor :: One For The Ghost

March 9, 2018

De muziek van de Brit Pete Astor heeft zijn wortels in de jaren zestig: Byrds, de vierde Velvet Underground-LP, garage en psychedelica. De ex-frontman van The Loft en The Weather Prophets sloeg al hard toe in 2016 met zijn soloplaat Spilt Milk, nu in 2018 deelt hij de definitieve knock-out uit met One For The Ghost. Wonderschone en tijdloze liedjes, fantastisch rammelende en jengelde gitaren en een innemende stem. Er zullen dit jaar verdomd weinig platen verschijnen die beter zijn dan One For The Ghost. Meesterlijk!

(more…)

The Monochrome Set :: Maisieworld

March 9, 2018

The Monochrome Set werd opgericht in 1978 in Londen op de eerste golf van de post-punk. The Smiths’ Morrissey was een fan, later waren het bands als Franz Ferdinand die onomwonden bekenden erg door The Monochrome Set beïnvloed te zijn. Veertig jaar en soms lange pauzes later bestaat de groep nog steeds. En zoals te horen op hun nieuwe CD Maisieworld maken ze nog steeds muziek die er toe doet. Vaak lichtvoetige, maar zo soms ook zwaarmoedige melodieuze popmuziek die het grote door The Smiths veroorzaakte gat op fraaie wijze opvult.

(more…)

The Clientele :: Music For The Age Of Miracles

September 30, 2017

De Londense band The Clientele bestaat dan weer wel en dan weer niet. Leider Alasdair MacLean heeft namelijk zoveel andere projecten lopen dat het soms moeilijk is The Clientele ook gaande te houden. Gelukkig is er nu opeens Music For The Age Of Miracles, een meesterlijke toevoeging aan hun toch al imposante oeuvre. Melodieën van bovenaardse schoonheid, de fluisterstem van MacLean, ingetogen maar altijd spannend gebracht. Aan de ene kant pure pop, aan de andere kant herbergt de muziek hetzelfde mysterie dat The Velvet Underground en Yo La Tengo zo bijzonder maakt. Echt geweldig.

(more…)

Lloyd Cole :: Standards

June 19, 2013

Lloyd-Cole--Standards--coverIn 1984 verscheen Rattlesnakes van Lloyd Cole and the Commotions, een Britse folkpop-klassieker. In 2013 is er Standards, de elfde solo-CD van Cole. Het is een glorieuze terugkeer na een drie jaar durende stilte. Het is ook Cole op zijn meest Amerikaans. De opener is California Earthquake, een cover van een nummer dat Mama Cass ruim veertig jaar geleden opnam en dat nu klinkt als Lou Reed en de Velvet Underground. Verder klinkt in Period Piece de bewondering voor Bob Dylan door en is Myrtle And Rose een van de allermooiste liedjes ooit. Het maakt van Standards een onbetwist meesterwerk.

(more…)