Kenneth Brian Band :: Welcome To Alabama

Kenneth Brian speelde de rol van Hank Williams in het theaterstuk Hank Williams: Lost Highway. Hanks geest waart op Welcome To Alabama, de debuut-CD van The Kenneth Brian Band, duidelijk rond. Maar dit is toch vooral muziek in de traditie van Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers Band. Niet voor niets is de van The Allmans bekende Johnny Sandlin de producer, de enige cover hier is Nothin’ You Can Do, een nummer van Allmans-gitarist Dickey Betts. Maar het zijn de eigen nummers en de stem van Brian die dit tot een van de allerbeste Southern rock-CD’s van de laatste jaren maakt. Stevig, soulvol en bij tijd en wijlen schaamteloos sentimenteel. Extra attractie: de spetterende gastrol van ex Drive-By Trucker Jason Isbell.
 

Gretchen Peters :: Hello Cruel World

[Release date: 30 January 2012]  ‘Life is still a beautiful disaster,’ zingt Gretchen Peters samen met Rodney Crowell in het prachtige duet Dark Angel. Dat maakt zo’n beetje duidelijk waar haar nieuwe CD Hello Cruel World over gaat. Namelijk over alles wat Peters de afgelopen jaren heeft meegemaakt. En dat is nogal wat, en dat is niet altijd even vrolijk. De muziek die bij al die persoonlijke bekentenissen wordt gemaakt is van een ongekende schoonheid. Alsof er een engel is neergedaald uit de hemel. Klassieke folk en Americana. En uiteindelijk zit er in haar verhalen ook altijd iets hoopvols. Voor wie van Lucinda Williams-achtige openhartigheid houdt, is Hello Cruel World een absoluut meesterwerk. 

Butch Walker & The Black Widows :: The Spade

Butch Walker uit Rome, Georgia is een veelgevraagde en gewaardeerde producer voor dames die hits nodig hebben zoals Avril Lavigne, Pink en Katy Perry. Maar daarnaast heeft hij zijn Black Widows met wie hij superieure pop maakt. Op The Spade staan tien ijzersterke nummers die concurreren met de beste powerpop bands uit de jaren tachtig: The Knack, The Romantics, The Plimsouls. Erg goed.   

Bellowhead :: Hedonism

Het elfkoppige Engelse gezelschap Bellowhead beschrijft hun CD Hedonism als Arcade Fire ontmoet de Bonzo Dog Band ontmoet Jacques Brel, waarvan ze hier Amsterdam coveren. Het is folkmuziek, maar het is ook jazz en klassiek en cabaret en nog veel meer. Met superproducer John Leckie (Radiohead, Muse) aan het roer klinkt Hedonism als een klok. De bijbehorende live-DVD is zo mogelijk nog een groter feest.

 

Carolyn Wonderland :: Peace Meal

Omdat ze nogal eens, en terecht, vergeleken wordt met Janis Joplin begint de Texaanse Carolyn Wonderland haar CD Peace Meal met een cover van Joplin: What Good Can Drinkin’ Do. En die is ronduit verbluffend: ook Wonderland klinkt alsof ze drie pakjes sigaretten per dag rookt en als ontbijt een fles whiskey drinkt. Daarnaast covert ze Muddy Waters, Elmore James en Bob Dylan. Haar eigen nummers, die soms richting Bonnie Raitt gaan, vallen bepaald niet uit de toon. En dus is Peace Meal haar beste CD tot nu toe. Joplin heeft echt een troonopvolgster.

Deadman :: Take Up Your Mat And Walk

Na een overigens smakelijke tussendoortje eerder dit jaar, Live At the Saxon Pub, komt Deadman nu met Take Up Your Mat & Walk. En daarmee overtreft het zesmansgezelschap uit Dallas onder leiding van Steven Collins zichzelf. Dit is een buitengewoon geslaagde poging om de ultieme Americana-muziek te maken. Het grote voorbeeld is The Band, maar door er ook een scheut Ryan Adams aan toe te voegen is Take Up Your Mat & Walk een meesterwerk geworden. Betere liedjes heeft Collins nooit geschreven en hechter heeft Deadman nooit geklonken.  

The Cubical :: It Ain’t Human

The Cubical komt uit Liverpool, maar maakt zeer Amerikaanse muziek. Op It Ain’t Human, hun tweede CD, stijgen ze naar onverwacht grote hoogte. Dit is blues zoals blues van deze tijd dient te klinken. Een snoeihard monsterverbond van Howlin’ Wolf, Captain Beefheart, Tom Waits en de Rolling Stones. Goede liedjes, fantastisch spel en vijf sterren zang van Dan Wilson. Swingender zal het dit jaar niet meer worden.  

Ben Lee :: Deeper Into Dream

In 2005 had de in Amerika wonende Australiër Ben Lee een wereldhit met het poppy Catch My Disease. Zes jaar later gaat hij op de CD Deeper Into Dream op zoek naar de kracht van dromen. In hits is hij niet langer geïnteresseerd, een grote platenmaatschappij is ingeruild voor een kleintje en de muziek is schaamteloos eerlijk en openhartig geworden. Deeper Into Dream is bijna therapeutisch, vergelijkbaar met John Lennon’s eerste soloplaat. En hoewel Ben Lee niet zit te wachten op hits, schudt hij toch weer schijnbaar moeiteloos de memorabele melodietjes uit zijn mouw. Luister bijvoorbeeld eens naar het briljante Glue. Deeper Into Dream is een top-CD.  

Cowboy Junkies :: Sing In My Meadow – The Nomad Series Volume 3

Met Sing In My Meadow – The Nomad Series Volume 3 laten de Cowboy Junkies een kant van zichzelf zien die ze tot nu toe reserveerden voor live-optredens. Verdwenen is het lieve, bijna sprookjesachtige geluid. Daarvoor in de plaats experimenteren ze er lustig op los. Dit is, zoals ze het zelf zeggen, hun smerige kant. Dit is een mix van Miles Davis, The Birthday Party, Captain Beefheart en Neil Young & Crazy Horse. Het resultaat is verbluffend, ook omdat de zang van Margo Timmins even vervreemdend als fraai afsteekt bij die wilde overstuurde muziek. 

Little Feat :: 40 Feat: The Hot Tomato Anthology 1971 – 2011

Begin jaren 70 van de vorige eeuw was Little Feat dé groep voor de muzikale fijnproever. Een funky mix van The Band, Mothers Of Invention, Howlin’ Wolf en Allen Toussaint. De charismatische Lowell George – fantastische zanger, slidegitarist en schrijver- stond aan het roer en ze produceerden vier meesterwerken op rij. In 1979 stierf George, maar de groep pakte de draad weer op en werd een van de beste en populairste live bands van Amerika. Hoe bijzonder de groep live was, is te horen op 40 Feat: The Hot Tomato Anthology 1971-2011. Drie CD’s met voornamelijk live-opnames, verschenen op hun in 2002 opgerichte eigen label Hot Tomato. CD 1 is Little Feat mét Lowell George en ondanks de niet optimale geluidskwaliteit van met name de eerste opnames uit 1971, is het rootsmuziek die later nauwelijks geëvenaard is door wie dan ook. Let vooral op Sailin’ Shoes waarop de groep luidruchtige hulp krijgt van Bonnie Raitt. CD 2 en 3 zijn wat gewoner maar ook top. Leuk om te weten: Long Time Til I Get Over You is in 1989 in Rotterdam opgenomen.  

Rich Hopkins & Luminarios :: Live At The Rockpalast

Rich Hopkins uit Tucson, Arizona heeft met zijn Luminarios al handenvol sublieme CD’s afgeleverd waarop hij een ideale mix van Calexico en Neil Young & Crazy Horse tot stand bracht. Mooie liedjes, sterke zang en indrukwekkende gitaarsolo’s. Onbegrijpelijk dat hij maar niet doorbrak in Nederland. Nu is er dan Live At The Rockpalast Crossroads Festival, een geweldige kennismaking met deze zo onderschatte muzikant: de registratie van een concert in Duitsland op 2 CD’s en 1 DVD. Luister, kijk en word fan.  

Parsons Thibaud :: Transcontinental Voices

Na een lange afwezigheid zijn Joseph Parsons en Todd Thibaud terug met Transcontinental Voices, een reuzenstap voorwaarts in vergelijking met hun debuut. Parsons is de folkie, Thibaud de ongekroonde koning van de roots pop. Hun stemmen kleuren wonderschoon bij elkaar en luisteren naar het openingsnummer Hands Of Love zal voor iedereen reden zijn onmiddellijk naar de winkel te hollen en deze pracht-CD van de Simon & Garfunkel van de 21ste eeuw aan te schaffen.

Fountains Of Wayne :: Sky Full Of Holes

De vijfde CD van het Amerikaanse kwartet Fountains Of Wayne, Sky Full Of Holes, is een geweldige collectie van 13 popliedjes. Want dat kunnen ze als geen ander: drie minuten durende liedjes schrijven met een catchy melodie, aanstekelijke hooks en memorabele teksten (let speciaal op het tragikomische Richie And Ruben). Pure pop voor mensen van nu, om Nick Lowe maar weer eens te citeren.

Drive-By Truckers :: Ugly Buildings, Whores & Politicians (Greatest Hits -1998-2009)

De CD heet Ugly Buildings, Whores & Politicians (Greatest Hits – 1998-2009). Het eerste deel is een fantastische titel, het tweede deel een grap. Want de Drive-By Truckers uit Alabama hebben nooit een hit gehad, of zelfs maar iets wat daar op leek. Wat ze dan wel waren en zijn? Nou, een van de allerbeste bands van deze eeuw. Een snoeiharde en compromisloze mix van Lynyrd Skynyrd, Neil Young en de Replacements. Makers van liedjes over het vuile Zuiden van de Verenigde Staten, wat het betekent om daar op te groeien en te leven met de rijke en rare historie van dat gebied. Deze verzameling put uit hun eerste zeven studioplaten: 16 nummers, 75 minuten muziek. Luister naar Ronnie & Neil (over de vijandschap en latere vriendschap tussen de zanger van Skynyrd en Young) en je weet genoeg: betere muziek bestaat er niet. 

Stephen Simmons :: The Big Show

De titel van de nieuwe CD van Stephen Simmons, The Big Show, is ironisch. Het gaat over het leven van een muzikant on the road. En zo big is die show niet. Zoals Simmons, afkomstig uit Woodbury, Tennesse, het zelf zegt: ‘Negentig procent van de tijd lijkt mijn leven meer op dat van een vrachtwagenchauffeur dan op dat van Dylan en Springsteen.’ Geen glamour dus. Het levert prachtige liedjes op, waarin Simmons soms wat lijkt op James Taylor en Van Morrison, maar toch vooral op zijn eigen unieke zelf.