Kim Lenz :: Slowly Speeding

February 20, 2019 by

Meer dan vijf jaar hebben we moeten wachten op een nieuwe plaat van Kim Lenz, de Californische koningin van de rockabilly. Maar nu is er Slowly Speeding en weten we dat het wachten de moeite meer dan waard was. Tien nieuwe nummers die allemaal staan als een huis, ook door het fantastische gitaarwerk van DH Phillips. Muziek die nog steeds duidelijk maakt dat Wanda Jackson haar heldin is. Tegelijkertijd waart hier de eenzame geest van Hank Williams rond en het spooky geluid van een groep als The Cramps. Dit zou de soundtrack kunnen zijn van een David Lynch-film. ‘It only takes a second for a shot to leave a gun. It only takes a moment for a heart to be undone,’ zingt ze in Guilty. Weergaloos!

Read the rest of this entry »

Advertisements

Lily & Madeleine :: Canterbury Girls

February 14, 2019 by

Op Canterbury Girls hebben Lily & Madeleine, twee zusjes met de moeilijke achternaam Jurkiewicz, afscheid genomen van de hippie-achtige folk die hun eerdere platen bevatte. Ze verhuisden van Indianapolis naar New York en dat verklaart een hoop. Dit is grotestads-muziek, ook muziek zonder grenzen. Ze switchen van disco-pop naar walsjes, van ABBA naar Midlake. Wat gebleven is zijn de mooie liedjes, de intelligente bijna therapeutische teksten en de waarlijk wonderschone samenzang. Het is wellicht even wennen aan de nieuwe richting van Lily & Madeleine, maar wie daarvoor de moeite neemt zal een meesterwerk ontdekken.

Read the rest of this entry »

Jesse Dayton :: On Fire In Nashville

January 26, 2019 by

De Texaan Jesse Dayton is een beul van een gitarist, een soulvolle zanger en een goede schrijver. Maar wie hem wel eens heeft zien optreden, weet dat hij vooral een super live-act is. Wonder boven wonder bracht hij in zijn decennialange carrière nooit een live-plaat uit. Tot dat er nu On Fire In Nashville is, een set van ruim een halfuur tijdens het AmericanaFest. En die is ronduit fantastisch. Rootsrock van de meest energieke soort, flitsend en smaakvol gitaarspel en uitstekende liedjes. Absoluut kokend hoogtepunt is May Have To Do It (Don’t Have To Like It), grootste verrassing een versie van collega pub- en rootsrocker Nick Lowe’s Lately I’ve Let Things Slide.

Read the rest of this entry »

Terry Ohms :: Terryfirma

January 26, 2019 by

Terry Ohms is een mysterieuze man. Niet alleen omdat hij eigenlijk Wes McDonald heet en afkomstig is uit Birmingham, Alabama. Nee, het mysterie zit vooral in dat hij nu helemaal in zijn eentje de plaat Terryfirma heeft gemaakt die veel experimenteler is dan zijn (en McDonald’s) eerdere garage- en roots-avonturen. Elektronica her en der, liedjes die dwars door alle genres heengaan, van punk tot synthpop. Het resultaat is een fascinerende CD van een even geniale als mysterieuze muzikant.

Read the rest of this entry »

Ad Vanderveen :: I was Hank Williams

January 26, 2019 by

Nederland zou wel eens wat trotser mogen zijn op Ad Vanderveen. Liedjesschrijver van Champions League-niveau, zanger in de beste Neil Young-traditie en gitarist van extra klasse. Jaar na jaar levert hij de ene na de andere prachtplaat af en I Was Hank Williams is één van de allerbeste in zijn grote en imposante oeuvre. Deze keer soms jazzy a la Tom Waits, op andere momenten sober als Springsteen’s Nebraska, dan weer filosofisch als hij in het titelnummer zingt: ‘Fortune and fame are good for no one.’ En zo gaat I Was Hank Williams van het ene hoogtepunt naar het andere. Wat een muzikant, wat een plaat!

Read the rest of this entry »

Judith Owen :: RedisCOVERed

January 26, 2019 by

Judith Owen, Brits van geboorte en woonachtig in New Orleans, werkte veel samen met Richard Thompson en dook zelfs op in The Simpsons. Maar het is vooral haar solowerk dat vanaf 1996 aandacht verdient. Duidelijk is dat Joni Mitchell haar heldin en voorbeeld is. Dat benadrukt ze op RedisCOVERed, een plaat met louter covers, waarop ze twee wat onbekendere nummers van Mitchell doet (Cherokee Louise en Ladies Man). De rest van de keuze is meer dan verrassend: Deep Purple (Smoke On The Water), Donna Summer (Hot Stuff), Soundgarden (Black Hole Sun), Beatles (Blackbird), Drake (Hotline Bling), om er een paar te noemen. En dat alles met die geweldige stem, dat fenomenale pianospel en die unieke mix van jazz, folk, rock en pop. Owen is een fenomeen en RedisCOVERed een meeslepende, verrassende en avontuurlijke plaat.

Read the rest of this entry »

Jess Klein :: Back To My Green

January 26, 2019 by

Na acht jaar in Austin, Texas te hebben doorgebracht verhuisde Jess Klein naar het stadje Hillsborough in North Carolina. Het heeft haar muziek alleen maar rijker gemaakt. Haar nieuwe CD Back In My Green is nog steeds rootsrock voor volwassenen, maar verrast muzikaal met speelse uitstapjes in bijvoorbeeld het ABBA-achtige titelnummer en de Bruce Springsteen-aanpak in het fantastische Tougher Than I Seem. Het maakt van Back To The Green de beste Jess Klein-plaat tot nu toe en is een overtuigend bewijs dat een muzikant na een carrière van ruim twintig jaar nog steeds in staat is zich te ontwikkelen en haar fans te verrassen.

Read the rest of this entry »

Young Valley :: Young Valley

January 26, 2019 by

Dial Back Sound is een van de meest interessante nieuwe platenlabels van de laatste tijd. Matt Patton (Drive-By Truckers en Dexateens) en Bronson Tew zijn de drijvende krachten daarachter. Young Valley is hun nieuwste aanwinst. Het is een jong trio uit Jackson, Missisippi die de laatste jaren tourden met bands als Lucero en American Aquarium. Hun tweede plaat heet simpelweg Young Valley en is een fijne mix van country en zuidelijke rock, van akoestisch en elektrisch. Goede liedjes, gedreven gespeeld. Young Valley komt er wel.

Read the rest of this entry »

The Great Dying :: Bloody Noses & Roses

January 26, 2019 by

Will Griffith uit de Mississippi Delta opereert, met wisselende muzikanten, onder de naam The Great Dying. Bloody Noses & Roses is de geweldige titel van zijn ronduit opzienbarende debuut. Zijn muziek switcht moeiteloos van ingetogen folk naar gierende Southern rock a la Drive-By Truckers, Slobberbone en Dexateens. De liedjes zijn fraaie filmische levensschetsen, gezongen met een stem die soms piept en kraakt en lijkt toe te behoren aan een man die al te veel heeft meegemaakt. Bloody Noses & Roses is een gedreven en meeslepend meesterwerk.

Read the rest of this entry »

Hayes Carll :: What It Is!

January 26, 2019 by

Toen de Texaan Hayes Carll in 2008 Trouble In Mind uitbracht, werd duidelijk dat hij thuishoorde in de categorie Townes Van Zandt, John Prine en Steve Earle. Hij was geen nieuwlichter, maar een sublieme ouderwetse verhalenverteller en schrijver met een dijk van een stem. Nu, ruim tien jaar later, is er What It Is en ook dat is een plaat van een ongekende zeggingskracht en schoonheid. De opener None ‘Ya is een hartverscheurend scheidingslied waarop hij hulp krijgt van Allison Moorer die ook co-produceerde en toevallig de ex is van Steve Earle. De rest van What It Is doet daar niet of nauwelijks voor onder. Meesterlijke plaat.

Read the rest of this entry »

Timber :: The Family

January 15, 2019 by

Janet Simpson en Will Stewart hebben los van elkaar al aardig wat fraaie muziek gemaakt, maar nu zijn ze samen het duo Timber en The Family is na een EP in 2015 hun langspeel-debuut. En een prachtdebuut is het. Het doet in de verte denken aan het melodieuze werk van The Velvet Underground & Nico, maar ook aan de melancholie van Bonnie Prince Billy. Mooie dromerige liedjes die bij elke luisterbeurt aan kracht winnen. The Family is een hypnotiserend mooie plaat.

Read the rest of this entry »

Ace Of Cups :: Ace Of Cups

January 15, 2019 by

Het verhaal van de vrouwenband Ace Of Cups is ongelooflijk. Tussen 1967 en 1972 maakten de vijf dames furore in de psychedelische San Francisco-scene. Ze deelden het podium met The Band en Grateful Dead. Jimi Hendrix, voor wie ze een keer openden, was een van hun vele beroemde fans. Om onverklaarbare redenen verschenen er geen platen van de groep. Ruim vijftig jaar na de oprichting wordt dat goedgemaakt. En hoe! De dit jaar opgenomen en ook Ace Of Cups geheten dubbel-CD is fenomenaal. Rock, folk, blues, gospel, garage, pop. Geweldige nummers, vitale muziek, een vrouwelijke en strakkere versie van de Dead. Fantastisch dat vrouwen die de zeventig voorbij zijn, zo energiek kunnen klinken. Ze krijgen hulp van leden van de Jefferson Airplane, Quicksilver Messenger Service, Country Joe & The Fish en de Dead en van Charlie Musselwhite en Taj Mahal. Ace Of Cups is niet alleen het beste verhaal van 2018, het is ook een van de beste platen van het jaar.

Read the rest of this entry »

Garrett T. Capps :: In The Shadows (Again)

January 1, 2019 by
GarretTCappsInTheShadowsJe had al Daniel Romano en Sturgill Simpson, muzikanten die met alt.country en Americana als startpunt dappere en geslaagde pogingen deden die muziek te vernieuwen. Aan dat kleine lijstje kan nu met een gerust hart Garrett T. Capps uit San Antonio, Texas worden toegevoegd. In 2016 verscheen van hem Y Los Lonely Hipsters, die om onverklaarbare redenen onder de radar bleef. Maar nu is er In The Shadows (Again) en staan opeens en geheel terecht de schijnwerpers wel op hem gericht. Geweldige stem, formidabele liedjes en grensverleggende experimenteerdrift. Hij is de Doug Sahm van deze eeuw, een space cowboy, en zoals iemand schreef een combi van The War On Drugs en Gram Parsons. Wat een talent, wat een plaat!


Read the rest of this entry »

John Hiatt ::The Eclipse Sessions

January 1, 2019 by

De eerste regel die John Hiatt zingt op zijn nieuwe CD The Eclipse Sessions is: ‘Getting dark and it feels like trouble.’ Het tweede nummer All The Way To The River gaat over de zelfmoord van een vrouw (zijn ex-vrouw?). Je moet er laf voor zijn, maar ook dapper, meldt Hiatt. Kippenvel. Nooit eerder was hij zo persoonlijk en ontroerend, nooit eerder in een carrière die meer dan 25 platen omvat hield hij zijn cynisme zo in toom, nooit eerder klonk zijn stem zo goed en doorleefd. De muziek is dankzij de productie van Kevin McKendree, en de bijdrage van diens 17-jarige zoon Yates op gitaar, elementair maar leeft en sprankelt. The Eclipse Sessions is een formidabele plaat, een hoogtepunt in Hiatt’s rijke loopbaan. Reserveer maar vast een plaats in de top 3 van 2018.

Read the rest of this entry »

J.P. Harris :: Sometimes Dogs Bark at Nothing

January 1, 2019 by

In het titelnummer van zijn CD Sometimes Dogs Bark At Nothing vat J.P. Harris de kern van alle liefdesproblemen samen. ‘Er is maar één reden waarom hij het hart van een vrouw breekt… omdat hij een man is.’ Harris, uit Alabama en gezegend met een lange baard en veel prachtige tatoeages, grossiert de hele plaat lang in ronduit briljante teksten, vaak over de liefde en de drank, en zijn muziek is avontuurlijker en echter dan bijna alle andere country die in deze tijd gemaakt wordt. J.P. Harris is de Willie Nelson van nu, met een wild kloppend rock & roll-hart. Fantastisch.

Read the rest of this entry »