Corb Lund :: Agricultural Tragic  

juni 1, 2020 by
Corb Lund uit Alberta, Canada heeft zich voorgenomen om in ieder geval in zijn teksten de levensstijl van cowboys en boeren te documenteren. Muzikaal is hij minder eenkennig en heeft hij de laatste twintig jaar een unieke en aanstekelijke mix van country, western swing, rock en blues gecreëerd. Na het tussendoortje van vorig jaar, het overigens zeer geslaagde cover-album Cover Your Tracks, is hij nu weer terug met twaalf eigen nummers over drank, vrouwen, rondtrekken, cowboys en paarden. Agricultural Tragic is de zoveelste prachtplaat in zijn inmiddels imposante oeuvre. Uitschieters op een album zonder zwakke plekken zijn I Think You Oughta Try Whiskey, een duet met Jaida Dreyer, en Louis L’Amour, een eerbetoon aan de schrijver van cowboyboeken.
.

Lees de rest van dit artikel »

Jaime Wyatt :: Neon Cross

juni 1, 2020 by
Het leven van Jaime Wyatt zou de tekst van een country-nummer kunnen zijn. Heroïne-verslaafd, acht maanden in de gevangenis, afgekickt, op weg een ster te worden. Neon Cross is haar tweede album en ook hier klinkt haar roerige leven keihard door. De plaat is geproduceerd door Shooter Jennings en die zorgt ervoor dat Wyatt’s hardcore country voorzien wordt van een rockend fundament en een naadloos vervolg is op de outlaw-country van de jaren zeventig. Er is een glansrol voor gitarist Neal Casal in een van de laatste sessies voor zijn zelfmoord. De dood en hopeloze liefdes zijn de rode draad in de elf fantastische voornamelijk zelfgeschreven eigen nummers op Neon Cross. Country zoals country ooit bedoeld was: genadeloos eerlijk.

Lees de rest van dit artikel »

Steve Earle :: Ghosts Of West Virginia  

juni 1, 2020 by
Steve Earle maakte het afgelopen decennium veel goede muziek, maar nimmer brandde het heilig vuur zo fel als op Ghosts Of West Virginia. Van de gospel-opener Heaven Ain’t Goin’ Nowhere tot de ontroerende afsluiter The Mine, in elke noot van Earle en zijn Dukes zit een hart en een ziel. Rode draad van de plaat is de explosie van de Upper Big Branch-mijn in 2010, waarbij 29 mannen om het leven kwamen. Sommige nummers schreef hij voor het theaterstuk Coal Country, de rest kwam er later bij. Gospel, country, bluegrass, folk en rock, het komt allemaal voorbij. In het jaar dat Steve Earle 65 is geworden en waarin hij het gehoor in één oor verloor, levert hij een van de allerbeste albums uit zijn lange en rijke carrière af.

Lees de rest van dit artikel »

American Aquarium :: Lamentations

juni 1, 2020 by

Zowel muzikaal als tekstueel is BJ Barham de zoon van Bruce Springsteen en Steve Earle. Met zijn groep American Aquarium blijft hij vraagtekens plaatsen bij de American Dream en geeft hij een stem aan degenen die het niet redden en genadeloos onderuit gaan in de jacht op die droom. Lamentations is de toepasselijke titel van de nieuwe door Shooter Jennings geproduceerde plaat van de groep uit North Carolina. De muziek is weer een pakkende combinatie van heartland rock en country. Als er één groep is die de vinger op de zere plek van Trump’s Amerika legt, dan is het American Aquarium. Lamentations doet dat op overtuigende en meeslepende wijze. Een belangrijke plaat.

Lees de rest van dit artikel »

Pokey LaFarge :: Rock Bottom Rhapsody

april 10, 2020 by

In 2018 verhuisde Pokey LaFarge van St. Louis naar Los Angeles en toen ging het goed mis. Het succes steeg hem naar het hoofd, of zoals hij het zelf formuleert: boze geesten en demonen namen het over. Drank, vrouwen, et cetera, hij kon er geen genoeg van krijgen. Rock Bottom Rhapsody is daar een ontluisterend en meeslepend verslag van. Zoals ook zijn nieuwe leven, inclusief zijn geloof in God, ter sprake komt. Maar waar het uiteindelijk om gaat is de muziek en die is fantastisch. Hij beleidt schaamteloos zijn liefde voor oude crooners als Dean Martin en Frank Sinatra, maar ook jongere crooners als Roy Orbison, Bob Dylan, Tom Jones en Nick Cave. Het is jazz, het is blues, het is pop, maar Rock Bottom Rhapsody is vooral Pokey LaFarge op zijn allerbest.

Lees de rest van dit artikel »

Lilly Hiatt :: Walking Proof

april 10, 2020 by

Lilly Hiatt brak door met haar derde plaat, Trinity Lane. Een meesterwerk over de donkere gebeurtenissen in haar leven zoals de zelfmoord van haar moeder, haar verslaving en een scheiding. De opvolger is er nu en die is qua thematiek een stuk zonniger. Nog steeds zijn er de problemen met mannen, maar het gaat nu veel beter met haar. De muziek is nog immer die fraaie mix van country, Americana en punky pop en de liedjes klinken weer allemaal als een klok. Of dat nu het formidabele titelnummer is, het ontroerende Some Kind Of Drug, waarin ze hulp krijgt van vader John of het rockende Never Play Guitar, een nummer waar John Hiatt vast en zeker stinkend jaloers op is. Walking Proof laat de nieuwe Lilly Hiatt horen en die mag er zijn.

Lees de rest van dit artikel »

People Years :: Animalism

april 10, 2020 by

De groep People Years komt uit Birmingham, Alabama maar klinkt behoorlijk Brits op hun debuutplaat Animalism. Je hoort de invloeden van Pink Floyd, U2 en latere Britpop-bands. Prima liedjes met aanstekelijke hooks, geschreven door zanger/gitarist Chris Rowell. En soms zijn er uitstapjes naar jaren zestig psychedelica en zelfs naar The Byrds zoals in Animal Taxxx, een van de hoogtepunten op een meer dan geslaagde plaat.

Lees de rest van dit artikel »

Witch’s Wall :: Witch’s Wall

april 3, 2020 by

Witch’s Wall is een kwintet uit Alabama en hun debuut, simpelweg Witch’s Wall getiteld, is een perfecte dromerige indiepop-plaat, een weergaloze combinatie van Grizzly Bear, Radiohead en, jawel, Beach Boys en zelfs oude soul. Prachtige liedjes, ingetogen gespeeld, maar desondanks altijd karaktervol en spannend. Een van de meest verrassende platen van 2020.

Lees de rest van dit artikel »

Ben Reel :: The Nashville Calling

maart 27, 2020 by

The Nashville Calling is de veelzeggende titel van de nieuwe plaat van de Ier Ben Reel. Zijn even excentrieke als briljante vriend Tommy Womack regelde een studio en muzikanten, waaronder gitarist Will Kimbrough en E Street Band-bassist Garry Tallent, en drie dagen later was de zaak afgerond. The Nashville Calling is Ben Reel op zijn best; elf sterke nummers in de beste John Hiatt-, Bruce Springsteen- en Van Morrison-traditie, formidabele muziek en zang die in de verte aan Roy Orbison doet denken. Een hoogtepunt in de twintigjarige carrière van de even talentvolle als sympathieke Ben Reel.

Lees de rest van dit artikel »

Miss Tess :: The Moon Is An Ashstray

maart 27, 2020 by

Miss Tess heeft letterlijk een lange weg afgelegd; geboren in Baltimore, daarna naar Boston en Brooklyn en nu opererend vanuit Nashville. Haar muziek is een organische mix van country, jazz, blues, soul en folk en haar nieuwe plaat The Moon Is An Ashtray is haar eerste meesterwerk. Luister naar openingsnummer The Truth Is en je weet wat haar bijzonder maakt. Een ronduit briljante tekst, een stem die vijftig jaar muziekgeschiedenis meedraagt, van Patsy Cline via Tom Waits tot Lucinda Williams, een handvol toffe muzikanten plus een gloedvolle productie van Andrija Tokic (Alabama Shakes, Hurray For The Riff Raff). Geweldige zangeres, geweldige componiste, geweldige plaat.

Lees de rest van dit artikel »

Mike Mattison :: Afterglow

maart 27, 2020 by

Mike Mattison is in het dagelijks leven zanger in de succesvolle Tedeschi Trucks Band. Voor die groep schrijft hij ook bovengemiddeld goede nummers. Daarnaast heeft hij een bescheiden solocarrière die met Afterglow echter wel eens in een fikse stroomversnelling zou kunnen komen. Want Afterglow is helemaal Mattison: zijn soulvolle stem en zijn verdomd fijne liedjes. Southern rock, Creedence Clearwater Revival, maar ook country. In Charlie Idaho klinkt hij als een laid back-versie van Neil Young & Crazy Horse en in Deadbeat horen we hoe Elvis Costello zou klinken als hij een Amerikaan was. Afterglow is een plaat met doorleefde muziek van een zelfbewuste muzikant die een plek in de schijnwerpers verdient.

Lees de rest van dit artikel »

Sam Doores :: Sam Doores

maart 13, 2020 by

Sam Doores heeft zijn plaats in de Americana-muziekhemel al lang en breed verdiend voor zijn werk met Hurray For The Riff Raff en The Deslondes, twee van de allerbeste rootsbands van deze eeuw. Maar nu is er dan ook een soloplaat, opgenomen in etappes in Berlijn met fan Anders Christopherson als producer, afgemaakt in woonplaats New Orleans en simpelweg Sam Doores getiteld. De teksten staan in het teken van het einde van zijn relatie en een nieuwe start in zijn leven. De muziek is adembenemend gewaagd en mooi, beetje Tom Waits, wat Leonard Cohen, Van Dyke Parks-achtig, maar ook doo wop en New Orleans rhythm & blues. Sam Doores dingt serieus mee naar de titel ‘beste plaat van 2020’.

Lees de rest van dit artikel »

Joe Nolan :: Drifters

maart 12, 2020 by

De Canadees Joe Nolan debuteerde in 2011 met het verpletterende Goodbye Cinderella. Hij was de nieuwe ster aan het singer/songwriter-firmament. Er volgende met ruime tussenpozen nog een paar uitstekende platen. Nu is er Drifters en dat is een plaat die op geheel andere wijze ook hemelbestormend is. Drifters is namelijk op alle niveaus een soort kind van Bruce Springsteen’s Nebraska. Sober tot op het bod. Geen vrolijke kost, zeker niet. Maar wat een roerende teksten over de schaduwkanten van het leven, wast een fraaie liedjes! En wat heeft Nolan’s stem een zeggingskracht! Alsof dat nog niet genoeg is, zit er als extraatje ook nog eens de mini-CD Rootsy House Sessions bij.

Lees de rest van dit artikel »

US Rails :: Mile By Mile

maart 8, 2020 by

Voor een gelegenheidsband begint US Rails een tamelijk permanent karakter te krijgen. Mile By Mile is al de vijfde plaat van Ben Arnold, Scott Bricklin, Tom Gillam en Matt Muir. De samenzang van het kwartet heeft inmiddels Crosby, Stills & Nash-achtige hoogtes bereikt, muzikaal zetten ze de taditie van The Eagles voort, en zoals je mag verwachten van een samenwerking tussen vier uitstekende singer/songwriters zit het met de liedjes ook weer helemaal goed. Het geluid is wat steviger geworden, de gitaarsolo’s net wat gemener en dus is Mile By Mile een voorlopig hoogtepunt in het oeuvre van US Rails.

Lees de rest van dit artikel »

Mare Wakefield & Nomad :: Time To Fly

maart 8, 2020 by

Mare Wakefield heeft een stem die herinneringen oproept aan Patty Griffin, Emmylou Harris, Dolly Parton en Gillian Welch. Ze schreef alle nummers voor Time To Fly, de debuutplaat van haar en haar Turkse man Nomad, een virtuoos op piano en accordeon. Ze kregen ook nog hulp van stergitarist Will Kimbrough en het resultaat mag er zijn. Folk met country- en kamermuziek-invloeden, vaak van een grote schoonheid en altijd allercharmantst. Mare Wakefield & Nomad is een duo om in de gaten te houden.

Lees de rest van dit artikel »