Robert Ellis :: Robert Ellis

June 15, 2016 by

RobertEllisADA-300Robert Ellis katapulteerde zich met zijn vorige CD The Lights From The Chemical Plant naar de eredivisie van de klassieke songwriters. Hij mocht in een adem genoemd worden met zijn helden Paul Simon, Randy Newman en John Prine. Twee jaar later is er de opvolger, Robert Ellis getiteld. Als een rode draad loopt daar zijn echtscheiding doorheen. Het zijn elf fenomenale nummers; treffende korte verhalen op muziek gezet. ‘This don’t feel like living, it’s just surviving’ zingt hij in Drivin’. Maar behalve soms triest, is Robert Ellis toch ook een hoopvolle CD. Prachtmuziek van de beste schrijver van de laatste vijf haar. En zijn tweede meesterwerk op rij.

Read the rest of this entry »

Eli Paperboy Reed :: My Way Home

June 8, 2016 by

EliPaperboy-ReedMyWayHome-coverEli Paperboy Reed brak een paar jaar geleden door met Come An Get It!, een CD vol met klassieke soul. Ongelooflijk dat een blanke jongen zo zwart kon klinken. Nu is hij terug met My Way Home en dat is andere koek. Aan de soul is een megadosis gospel en garage toegevoegd. Resultaat is zo’n beetje de wildste muziek die deze eeuw gemaakt is. Punky garage-gospel die zijn weerga niet kent. Dit is een oorlog tussen God en de duivel. En de winnaar? Eli Paperboy Reed. My Way Home zou wel eens dé CD van het jaar 2016 kunnen zijn.

Read the rest of this entry »

Lilly Hiatt :: Royal Blue

June 8, 2016 by

lillyhiatt-royalblue-coverDe tweede CD van Lilly Hiatt, Royal Blue, is van een hartverscheurende eerlijkheid die je zelden aantreft. Soms in- en intriest, maar ook altijd vastberaden in haar overlevingsdrang. De muziek rockt een stuk harder dan haar debuut en ze verbergt haar liefde voor Breeders, Pixies en Pearl Jam (en zelfs The Cure) niet. Soms is ze echter ook nog steeds de singer/songwriter die ze was, zoals in Somebody’s Daughter met prominente steelgitaar. En jawel, dat gaat over de relatie met haar vader John Hiatt. Fantastisch nummer op een meer dan bijzondere plaat.

Read the rest of this entry »

Daniel Romano :: Mosey

May 25, 2016 by

Daniel Romano-Mosey CoverIn 2013 verraste de Canadees Daniel Romano de wereld met Come Cry With Me, een countryplaat die klonk alsof Gram Parsons was teruggekeerd op aarde. Daarna verscheen If I’ve Only One Time Askin’ die gewaagder en beter was, dé CD van 2015. En nu is er Mosey en daarmee slaat Romano weer nieuwe wegen in. Het is nog steeds country, maar het is ook psychedelisch en poppy en sixties. Hier is een artiest aan het werk die risico’s durft te nemen en die weigert zijn succesformule uit te melken. Het is even wennen. Maar vooral: na drie keer luisteren weet je dat dit wel eens dé CD van 2016 zou kunnen worden. Daniel Romano is een Hele GROTE.


Read the rest of this entry »

Summer Cannibals :: Full Of It

May 24, 2016 by

SummerCannibals-FullOfItSummer Cannibals uit Portland, Oregon is de band van gitariste/zangeres en superster in wording Jessica Boudreaux. Full Of It is na twee in eigen beheer uitgebrachte platen hun eerste CD bij een echte platenmaatschappij. En die is fantastisch. Summer Cannibals zijn het Nirvana van deze eeuw en Boudreaux is niet meer of minder dan de vrouwelijke versie van Kurt Cobain. Arrogant, agressief, energiek en snoeihard. Postpunk indierock die de wereld wil veroveren. En dat zou best eens kunnen lukken.

Read the rest of this entry »

Tony Joe White :: Rain Crow

May 20, 2016 by

TonyJoeWhite_RainCrow_COVERIn 1969 verscheen Black And White, de eerste LP van Tony Joe White met daarop de megahit Polk Salad Annie. Dit was nieuwe muziek: swamp rock. Plattelandsblues en -country, geboren in het moeras, en in de verte vergelijkbaar met het werk van John Fogerty’s Creedence Clearwatee Revival. Nu, in 2016, 47 jaar later, is er Rain Crow. Een fantastische nieuwe CD van White, geproduceerd door zijn zoon Jody en moeiteloos van hetzelfde niveau van zijn klassieke oude werk. The Bad Wind is een van de hoogtepunten, een spookachtige murder ballad. The Middle Of Nowhere schreef hij samen met Billy Bob Thornton en is ook subliem. Ach, alles is meer dan geweldig. Geen wonder dat Lucinda Williams, die andere componist van definitieve liedjes over het Zuiden van de VS, zo graag met hem samenwerkt.

Read the rest of this entry »

Kacy & Clayton :: Strange Country

May 8, 2016 by

Kacy&Clayton-coverKacy Anderson werd als tiener al de nieuwe Sandy Denny genoemd, haar wat oudere neef Clayton Linthicum was een begenadigde gitarist en gek op de Engelse folk uit de jaren zestig. Er was geen ontkomen aan, Kacy & Clayton, beiden uit het Canadese Saskatchewan, moesten wel een duo worden. En zo geschiedde. Nu is er hun tweede CD, Strange Country, en die is zowel ouderwets als ultra modern. De twee hebben zich ontwikkeld tot geweldige liedjesschrijvers, de stem van Kacy is goddelijk mooi en Clayton is als gitarist een combi van Leo Kottke en Richard Thompson. Strange Country is daarom niets meer of minder dan een meesterwerk, een van de mooiste en verrassendste platen van 2016.

Read the rest of this entry »

The Bonnevilles :: Arrow Pierce My Heart

May 4, 2016 by

The Bonnevilles - Arrow Pierce My HeartHet spannendste platenlabel van dit moment is Alive Natural Sound. Dat specialiseert zich in Amerikaanse duo’s en trio’s die hun inspiratie putten uit de Mississippi-blues van Junior Kimbrough en R.L. Burnside en de bluesrock van Cream en White Stripes. Nieuwste aanwinst zijn The Bonnevilles, een gitaar/drums-duo uit Noord-Ierland. Hun Arrow Pierce My Heart is een fenomenale bak bluesy herrie. Energiek, origineel en voor het genre tamelijk afwisselend. Zo is er tussen het elektrische geweld door het akoestische uitstapje Eggs And Bread. Maar verder slaan de knoppen lekker door richting rood. Top.

Read the rest of this entry »

Slobberbone :: Bees and Seas: The Best of SLOBBERBONE

April 29, 2016 by

Slobberbone-BeesAndSeas_CoverSlobberbone uit Denton, Texas leverde tijdens haar bestaan slechts vier studio-CD’s af, maar maakte daarmee wel een verpletterende indruk. Brent Best was een van de beste zangers in de Americana en een briljante schrijver, de muziek was countrypunkroots&roll. Energiek en echt. Op Bees And Seas: The Best Of Slobberbone zijn 18 van hun beste nummers verzameld. Klassiekers als Barrel Chested, Little Drunk Fists en Gimme Back My Dog. Dit is een bijna tachtig minuten durend testament van een schromelijk onderschatte band. De hoes is van Will Johnson (Centro-matic), de hoestekst van Patterson Hood (Drive-By Truckers). F*ckin’ fantastisch!

Read the rest of this entry »

Hackensaw Boys :: Charismo

April 29, 2016 by

HackensawBoys-CoverDe Hackensaw Boys uit Virginia bestaan 17 jaar en zijn vooral beroemd en berucht om hun optredens. De Hackensaws zitten weliswaar in de countryroots hoek, maar live hadden ze de uitstraling van een punkband of van een grensverleggende groep als The Pogues. In de studio wilde hun punkgrass nog wel eens de mist ingaan, maar dat wordt allemaal rechtgezet op Charismo. Mede dankzij producer Larry Campbell (Bob Dylan, Levon Helm) is het met afstand hun beste plaat. Gefocust, goede tot heel goede liedjes, superstrak en energiek gespeeld. Het is nog st eeds goede muziek om dronken bij te worden, maar het is nu ook een feest om naar te luisteren.

Read the rest of this entry »

Willie Nile :: World War Willie

April 27, 2016 by

Willie-Nile-WorldWarWillie-coverDe ultieme New York-rocker Willie Nile is inmiddels 67, maar op zijn nieuwe CD World War Willie klinkt hij even krachtig als in zijn begintijd. De opener Forever Wild is meer Bruce Springsteen dan Springsteen de laatste dertig jaar zelf geklonken heeft. Op het titelnummer klinkt hij als een jonge Who en When Levon Sings is een tranentrekkende ode aan de overleden Band-drummer Levon Helm. De enige cover is Sweet Jane, geschreven door zijn vriend en fan Lou Reed. World War Willie is een strijdbare prachtplaat, grotestads-rock ‘n’ roll van de eerste orde.

Read the rest of this entry »

Ad Vanderveen :: The Stellar Cellar Band

April 27, 2016 by

AdVanderveen-TheStellarCellarBand-coverNa een handvol ingetogen folky platen slaat onze eigen Ad Vanderveen nu hard toe met The Stellar Cellar Band. Garage folk/rock noemt hij het zelf. Begeleid door drummer Nico de Gooijer en bassist Timon van Heerdt laat Vanderveen zijn elektrische gitaar op zijn Neil Youngs de vrije loop. En net als Young weet hij dat een gierende gitaar pas zin heeft als er een memorabel liedje is. Nou, die zijn er weer in overvloed, want Vanderveen is een singer/songwriter die goede teksten en catchy melodieën uit zijn mouw schudt alsof het niets kost. The Stellar Cellar Band is eredivisie-Americana van eigen bodem én van wereldklasse.

Read the rest of this entry »

Tom Gillam & The Kozmic Messengers :: Beautiful Dream

April 23, 2016 by

TomGillam-KosmicMessengers-coverDe tegenwoordig in Texas wonende Tom Gillam heeft met Beautiful Dream een persoonlijke ode aan de seventies afgeleverd. Grateful Dead, Allman Brothers, Eagles. Van die laatste groep komt de enige cover: Good Day In Hell. Maar Gillam blijft ook Gillam. Zijn catchy liedjes hebben altijd ballen, zijn gitaarspel is spectaculair en hij is in de loop der jaren een hele goede zanger geworden. Beautiful Dream is Gillam’s beste plaat en een van de allerbeste Americana-CD’s van de laatste tijd.

Read the rest of this entry »

Jonn Del Toro Richardson :: Tengo Blues

April 23, 2016 by

JohnDelToroRichardson-CoverJonn Del Toro Richardson uit Houston, Texas speelt de blues, maar hij bewandelt op zijn solodebuut Tengo Blues geen platgetreden paden. Zijn blues zit vol soul dankzij de Texas Horns, zijn gitaarsolo’s zijn kort, smaakvol en doeltreffend. Albert King en T-Bone Walker zorgen voor de inspiratie. Maar hij verloochent ook zijn Mexicaanse roots niet: The Moment is een fantastische Los Lobos-shuffle, op andere nummers waart de moerasgeest van Tony Joe White rond. Met een beetje geluk wordt Jonn Del Toro Richardson de Robert Cray van deze tijd.

Read the rest of this entry »

Shurman :: East Side Of Love

April 23, 2016 by

SHURMAN_COVER-w-BorderDe nieuwe CD van het rootsrockers Shurman uit Austin, Texas liet even op zich wachten. Het boterde even niet in de band, leider Aaron Beavers die in een echtscheiding belandde. Maar nu is er dan East Side Of Love, een gedreven rockplaat in de beste Mellencamp- en Springsteen-traditie. Met teksten die soms hartverscheurend zijn zoals You Don’t Have To Love Me. Stoere hart en ziel-muziek van mannen die moeten toegeven dat als het op de liefde aankomt ze niet altijd even stoer zijn. East Side Of Love is een ijzersterke comeback; Shurman is beter dan ooit.

Read the rest of this entry »


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.