Tami Neilson :: Sassafrass! & Songs Of Sinners Live!

May 22, 2018 by

Op Sassafrass! Voegt de Canadees-Nieuw Zeelandse zangeres Tami Neilson wat nieuwe elementen toe aan haar gospel/rockabilly/blues/roots-muziek, namelijk soul en tropicana. Ze was al zo’n beetje de beste zangeres van deze tijd, maar die afwisseling maakt haar muziek nog spannender. Daarnaast neemt ze tekstueel bepaald geen blad voor de mond: vrouwen komen er in deze wereld nog steeds verdomd bekaaid af. Dat doet ze op haar best in het fantastische A Woman’s Pain. Maar ook de tien andere nummers zijn dik in orde en maken van Sassafrass! een weergaloos goede en swingende plaat.

Read the rest of this entry »

Advertisements

Parker Millsap :: Other Arrangements

May 7, 2018 by

Parker Millsap uit het kleine Purcell, Oklahoma is pas 24, maar Other Arrangements is al zijn vierde plaat. Die opent met het gedreven Fine Line, een even bizar als geslaagd huwelijk van Elvis Presley en Led Zeppelin. Daarna neemt Millsap wat gas terug en doet zijn Americana nog het meest denken aan Jason Isbell in de zin dat hij zijn inspiratie haalt uit oude soul, gospel en country maar daar iets volstrekt eigens van maakt. Hij is een meer dan geweldige schrijver en hij brengt zijn liedjes met hart en ziel, alsof elk nummer zijn laatste kan zijn. Parker Millsap is een supertalent en Other Arrangements één van de allerbeste CD’s van 2018.

Read the rest of this entry »

The Wood Brothers :: One Drop Of Truth

May 7, 2018 by

Blues, folk, gospel, jazz, funk. Er is geen rootsband die al die traditionele muzikale stijlen zo mengt als The Wood Brothers. Afkomstig uit Colorado opereert het trio tegenwoordig vanuit Nashville en met One Drop Of Truth hebben ze hun beste CD tot nu toe afgeleverd. Ze zijn The Band en Little Feat van deze tijd. Virtuoze instrumentalisten, creatief, maar bovenal ook fabuleuze liedjesschrijvers. One Drop Of Truth is experimenteel, spannend en toegankelijk tegelijk. Een plaat voor de eeuwigheid.

Read the rest of this entry »

Beechwood :: Inside The Flesh Hotel 

May 7, 2018 by

Begin 2018 verraste het New Yorkse trio Beechwood de wereld met de prachtplaat Songs From The Land Of Nod; grotestadsmuziek in de traditie van The Velvet Underground. Minder dan een half jaar later is de opvolger er al. Inside The Flesh Hotel is zo mogelijk nog beter. De liedjes zijn net wat catchier en ze durven nu wat simpeler te zijn. Zoals bijvoorbeeld in het fantastische Bigot In My Bedroom dat een grote liefde voor de Ramones en T.Rex verraadt en het verdient een grote hit te worden. Maar ook de andere elf nummers klinken als hits. Inside The Flesh Hotel is top van A tot Z, zo dient moderne popmuziek te klinken. Beechwood is de beste nieuwe band van de laatste jaren.

Read the rest of this entry »

The Texas Gentlemen :: TX Jelly

May 7, 2018 by

The Texas Gentlemen was al een van de beste begeleidingsgroepen van de laatste jaren. Joe Ely, Leon Bridges, Jim James en Kris Kristofferson zijn maar enkele van de namen die gebruik maakten van hun diensten. Voor hun eerste eigen plaat togen ze naar de FAME Studios in Muscle Shoals, de plek waar veel van de allergrootse soulhits geboren werden. Het resultaat is TX Jelly, een combi van snoeiharde funk en Zuidelijke soul met een snufje roots en sixties psychedelica. Denk aan Booker T. & The MG’s, The Meters en Little Feat. Het maakt van TX Jelly de ultieme dansplaat die swingt van begin tot eind. Fenomenale muzikanten, fenomenale plaat.

Read the rest of this entry »

Langhorne Slim :: Lost At Last Vol. 1 

May 6, 2018 by

‘Life is confusing and people are insane,’ zingt Langhorne Slim uit Pennsylvania op zijn nieuwe CD Lost At Last Vol. 1. Dat zet de toon: persoonlijk, kwetsbaar en rauw. De muziek is ingetogen, Slim op gitaar, spaarzaam en smaakvol aangevuld met toetsen, pedal steel, blazers, accordeon, bas en drums. Een combinatie van Bob Dylan, Paul Simon, Bonnie Prince Billy en zijn belangrijkste invloed voor deze plaat, Cat Stevens. De melodieën zijn prachtig, de teksten bijzonder, de stem ontroerend. Lost At Last Vol. 1 is een klein meesterwerk.

Read the rest of this entry »

Kristoffer Bolander :: What Never Was Will Always Be

May 6, 2018 by

De Zweedse singer/songwriter Kristoffer Bolander debuteerde in 2015 met I Forgive Nothing, pure folk. Een folkie is hij drie jaar later nog steeds op What Never Was Will Always Be. Zijn prachtige liedjes zijn nog immer geworteld in de klassieke folk, maar muzikaal heeft hij met producer Daniel Johansson alles uit de kast gehaald. Soms hoor je Bolanders karakteristieke en wonderschone stem, alleen begeleid door een akoestische gitaar, maar meestal zweeft die stem op elektronica en drumcomputers en lijkt het of Brian Eno de touwtjes in handen heeft. Hoe dan ook, Bolander heeft een van de meest bijzondere pop/folk/dance/elektro-platen van het jaar gemaakt.

Read the rest of this entry »

The High Line Riders :: Walking Home

May 6, 2018 by

Ed Pettersen komt uit New York maar Walking Home, de nieuwe plaat van zijn band The High Line Riders is in Nashville opgenomen. En is een ideaal huwelijk van Dion-pop, Springsteen-rock en Nashville-Americana. Maar waar het echt om gaat zijn de liedjes want dat is hoe Pettersen zichzelf ziet: als een liedjesschrijver. Het was al een hoogtepunt dat Dion ooit zijn Built To Last opnam, maar op Walking Home staan ook weer een handvol nummers die waanzinnig goed zijn, zoals eigenlijk de hele plaat geweldig is.

Read the rest of this entry »

The Bonnevilles :: Dirty Photographs

May 5, 2018 by

Nu The White Stripes niet meer bestaan, is de tijd rijp voor The Bonnevilles uit Noord-Ierland. Zanger/gitarist Andrew McGibbon en drummer Chris McMullan maken samen een ongekend opwindende berg lawaai op hun nieuwe CD Dirty Photographs. Blues en rock die voortdurend doorslaat in het rood en iedere mogelijke bocht uitvliegt. Maar tegelijk zijn het fraaie liedjes die McGibbon schrijft met als een van de hoogtepunten het titelnummer, een ode aan de billen van zijn vrouw. ‘Ze is heel mooi en ze heeft een prachtige kont.’ Nou, deze plaat is even goed gelukt als de kont van McGibbon’s vrouw.

Read the rest of this entry »

Nora Jane Struthers :: Champion

May 5, 2018 by

Nora Jane Struthers, via Virginia, New Jersey en New York terechtgekomen in Nashville, heeft met Champion een schaamteloos openhartige CD afgeleverd. Tekstueel probeert ze te dealen met haar onvruchtbaarheid. Terwijl zij en haar man niets liever wilden dan een gezin met kinderen stichten, blijkt dat een onmogelijkheid. Zielig doet ze daar niet over, wel eerlijk en nuchter. De muziek is een fraaie mix van country, folk, roots en soms Springsteen-achtige rock. In Amerika heeft ze al een toegewijde schare fans, Champion gaat ervoor zorgen dat we in Europa ook verliefd op haar worden.

Read the rest of this entry »

Randall Bramblett :: Juke Joint At The Edge Of The World

May 1, 2018 by

Randall Bramblett was in de jaren zeventig lid van de legendarische fusiongroep Sea Level en speelde daarna zo’n vijftien jaar in de band van Steve Winwood. Maar wat hem echt bijzonder maakt is zijn solowerk. Op zijn elfde plaat, met de geweldige titel Juke Joint At The Edge Of The World, gaat hij met zijn eigen band helemaal los. Hier komen alle Zuidelijke muziektradities samen, van soul en gospel tot rock, blues en jazz. En het swingt allemaal van de eerste tot de laatste seconde. Daardoor vergeet je nog wel eens te letten op de buitengewoon originele en speelse teksten ven Bramblett, waar je moeiteloos de invloeden van Tom Waits en Charles Bukowski in herkent. Juke Joint At The Edge Of The World is in elk opzicht een top-CD.

Read the rest of this entry »

The Deslondes :: Hurry Home

May 1, 2018 by
Met hun tweede CD Hurry Home overtreffen The Deslondes alle verwachtingen. Hier mixen ze hun New Orleans-roots met hun liefde voor country en soul. De liedjes zijn stuk voor stuk van extra klasse. Opener Muddy Water, een luie licht swingende ballad, is zelfs een van de allerbeste liedjes van de laatste jaren. Maar het is toch vooral de manier waarop ze al hun invloeden tot iets totaal eigens smeden, die van The Deslondes de beste rootsgroep van deze tijd maakt.

Read the rest of this entry »

Caleb Caudle :: Crushed Coins

March 9, 2018 by

Het gaat misschien een beetje ver om Caleb Caudle te vergelijken met grensverleggers als Sturgill Simpson en Daniel Romano. Maar wat de man uit Winston-Salem, North Carolina doet op zijn nieuwe CD Crushed Coins is een grote stap in die richting. Waren zijn voorgaande platen weliswaar voortreffelijke maar ook betrekkelijk brave country, hier is zijn country doortrokken met folk- en popinvloeden en schrikt hij niet terug om zijn prachtige liedjes te voorzien van rijke instrumentatie en sappige koortjes en klinkt bijvoorbeeld Empty Arms als een liedje van het White Album van The Beatles. Het maakt van Crushed Coins een van de meest avontuurlijke countryplaten van de laatste jaren.

Read the rest of this entry »

Abe Partridge :: Cotton Fields And Blood For Days

March 9, 2018 by

Abe Partridge komt uit het Zuiden van de Verenigde Staten, was predikant en militair in oorlogstijd. Maar hij is, zoals zijn tweede CD Cotton Fields And Blood For Days bewijst, vooral een volstrekt unieke singer/songwriter, wiens liedjes zonder uitzondering de impact van korte verhalen hebben. De instrumentatie is sober, de stem van Partridge heeft dezelfde schuurpapier-kwaliteit als Tom Waits en zijn held is Son House. Negen verpletterend goede nummers. Eén daarvan heeft de fraaie titel: Ride Willie Ride (Or Thoughts I Had While Contemplating Both The Metaphysical Nature Of Willie Nelson And His Harassment By The Internal Revenu Service). Partridge is een genie en Cotton Fields And Blood For Days is dé muzikale verrassing van het jaar. Ongelooflijk goed.

Read the rest of this entry »

Naked Giants :: Sluff

March 9, 2018 by

Naked Giants is een trio uit Seattle en hun debuut Sluff barst van de energie en het plezier. Hier lijkt de hele geschiedenis van de popmuziek samen te komen. Sixties (Kinks), classic rock, punk, Britpop, powerpop en grunge (Nirvana-producer Steve Fisk zit hier ook achter de knoppen). Intelligente teksten, twaalf verdomd goede liedjes, gespeeld alsof de duivel ze op de hielen zit. Sluff is een van de meest opwindende platen van de laatste jaren.

Read the rest of this entry »