The Paladins :: New World         

June 13, 2017 by
Ruim dertig jaar geleden debuteerden de Paladins met een plaat die op energieke wijze blues, rockabilly en surf combineerde. Ze waren onderdeel van de heilige Californische roots-drie-eenheid met Los Lobos en The Blasters. De Paladins zijn nog altijd even alive and kicking zoals hun nieuwe CD New World bewijst. Die rockt hard en Dave Gonzalez is met de jaren een steeds smaakvollere gitarist geworden. En met de liedjes zit het ook wel snor. Waterman is een fenomenale hedendaagse bluesy aanklacht tegen het kapitalisme, Mar Solitair een spectaculaire Dick Dale-achtige instrumental. Ach, New World deugt van de eerste tot de laatste noot.

Read the rest of this entry »

Cordovas :: Cordovas 

June 13, 2017 by
In 2012 verscheen de debuut-CD van de Cordovas uit Nashville. Er werden er 1000 van geperst, die binnen de kortste keren ook verkocht werden. Daarna verdween de groep van de radar. Nu brengt het Scandinavische Rootsy-label de plaat opnieuw uit en kunnen we horen waarom mensen hier zo opgewonden over deden. De muziek is geworteld in de jaren zestig en zeventig: Grateful Dead, Band, Byrds, Eagles, maar ook een flinke portie Rolling Stones. Hele fijne liedjes, messcherpe samenzang, avontuurlijk spel. Een juweel van een plaat.

Read the rest of this entry »

Los Straitjackets :: What’s So Funny About Peace, Love & Los Straitjackets 

June 13, 2017 by
What’s So Funny About Peace, Love And Understanding is de grootste hit van Nick Lowe. What’s So Funny About Peace, Love And Los Straitjackets heet de nieuwe CD van Los Straitjackets, die geweldige Amerikaanse surf/rock/gitaarband die altijd optreedt met kleurrijke Mexicaanse worstelmaskers op. Ze geven 13 Nick Lowe-composities de Los Straitjackets-behandeling en het resultaat is pretentieloos topamusement. Lowe, diens 12-jarige zoon Royston en zijn vaste begeleider Geraint Watkins leveren gastbijdrages aan de allerleukste plaat van 2017.

Read the rest of this entry »

Bruce Sudano :: 21st Century World

June 10, 2017 by
New Yorker Bruce Sudano was 32 jaar lang echtgenoot en manager van Donna Summer. Hij schreef hits voor haar, en voor Dolly Parton. Maar hij maakte ook soloplaten in een heel andere hoek, als een soort kruising van Donovan en Bob Dylan, een folkie die het beste voorhad met de wereld en mooie pleidooien hield voor menselijkheid. 21st Century World is zijn zeer geslaagde nieuwe plaat. Geproduceerd door Mike Montali van de groep Hollis Brown, negen eigen nummers en een cover van Tracy Chapman’s Talkin’ Bout A Revolution. Sudano heeft het hart op de goede plaats, maar schrijft ook erg goede liedjes.

Read the rest of this entry »

Left Lane Cruiser :: Claw Machine Wizard

June 7, 2017 by
Het duo Left Lane Cruiser uit Indiana maakt al jaren smerige, ruige, snoeiharde en swingende blues en rock ‘n’ roll. Freddy J IV is een beul van een gitarist en als hij de slide ter hand neemt dan is hij de reïncarnatie van Hound Dog Taylor. Pete Dio speelt drums zoals een schutter met een mitrailleur omgaat. Ook op hun nieuwe, wederom verdomd briljante CD Claw Machine Wizard, gaan de liedjes weer over seks, wiet en drank. Ach, dit is wat rock ‘n’ roll moet zijn: gevaarlijk en over de rand. Left Lane Cruiser stookt het vuurtje dat gedoofd leek weer flink op. Oorverdovend goed.

Read the rest of this entry »

Justin Townes Earle :: Kids In The Street  

May 28, 2017 by
Justin Townes Earle wilde vooral niet zijn als vader Steve. Hij wilde anders klinken. Die zelfopgelegde last is op Kids In The Street van zijn schouders gevallen. Net als zijn vader durft hij hier alle genres vrijelijk door elkaar te mixen. Rock op Champagne Corolla, maatschappijkritiek in de fantastische titelsong over de verloedering van Nashville waar voor gewone mensen geen plaats meer is, tranentrekkende emoties in Faded Valentine, straight country in What’s She Crying For, soul in If I Was The Devil, rockabilly in Trouble Is en ouderwetse folk in Same Old Staggolee. Kids In The Street is de eerste Justin Townes Earle-plaat als getrouwd man en toekomstig vader, ook de eerste plaat die hij niet in Nashville opnam, maar Kids In The Street is vooral een onvervalst meesterwerk.


Read the rest of this entry »

Daniel Romano :: Modern Pressure

May 11, 2017 by

Daniel Romano is een van de echte originals in de hedendaagse muziek. Met Come Cry With Me (2013) en If I’ve Only One Time Askin’ (2015) zette hij de country als een nieuwe Gram Parsons op zijn kop. Uit het niets kwam toen vorig jaar Mosey, psychedelische pop die zijn weerga niet kende. Zijn nieuwe Modern Pressure, opgenomen in Zweden, is opnieuw psychedelica, een kind van Mosey. Maar nu nog wat inventiever, met nog meer verborgen schatten. Geweldige liedjes, soms diep (The Pride Of Queens), soms luchtig (Jennifer Castle), soms Beatles-achtig (What’s To Become Of The Meaning Of Love), een prachtig geheel. Romano is een waar genie.

Read the rest of this entry »

Tami Neilson :: Don’t Be Afraid 

May 11, 2017 by
Tami Neilson is een country superster in Nieuw-Zeeland. Don’t Be Afraid was een nummer 1-CD en is nu ook hier in Nederland uitgebracht. Het is country-soul van de eerste orde. Het titelnummer is geschreven door haar vader, vlak voor hij stierf en Tami schreeuwt het uit. ‘And I will never leave you, you’re my child, you belong to me, don’t be afraid.’ Een emotioneel en muzikaal hoogtepunt, met snoeiharde Ry Cooder-achtige gitaren. De plaat wordt afgesloten met de demo-versie van vader zelf. Tranentrekkend. De rest van de plaat is ook fenomenaal. Van de gospel Holy Moses, waarin ze klinkt als Tina Turner, tot de straighte country van Lonely. Prachtmuziek.


Read the rest of this entry »

Rich Hopkins and Luminarios :: My Way Or The Highway

May 11, 2017 by
Rich Hopkins and Luminarios uit Tucson, Arizona zijn al vele jaren de woestijnversie van Neil Young & Crazy Horse. Hopkins schudt de prachtliedjes uit zijn mouw alsof het geen enkele moeite kost, zijn gitaarsolo’s zijn technisch zelden perfect maar lopen over van gevoel. Het openingsnummer van de nieuwe CD My Way Or The Highway is waarschijnlijk het allerbeste liedje dat dit jaar verschijnt: Angel Of The Cascade heeft niet alleen de kracht van een complete speelfilm, het is ook de Lou Reed-achtige wijze waarop hij dat verhaal praatzingend vertelt die het tot een klassieker maakt. Kippenvel tot op het bot. De rest van de plaat doet daar nauwelijks voor onder. My Way Or The Highway zou wel eens dé plaat van 2017 kunnen zijn.

Read the rest of this entry »

Hannah Aldridge :: Gold Rush

May 11, 2017 by
In 2014 debuteerde Hannah Aldridge met Razor Wire, een veelbelovende country-soul plaat. Ze woonde toen nog in Muscle Shoals, een broedplaats van doorleefde soulmuziek. Inmiddels is ze verhuisd naar Nashville en dat is te horen op haar tweede CD Gold Rush. Net wat meer country, maar vooral ook harder rockend. Gebleven zijn haar fenomenale stem en de gave om prachtliedjes te schrijven. Het maakt van Aldridge een van de meestbelovende Americana-dames van deze tijd en van Gold Rush een van de beste CD’s van het eerste kwartaal van 2017.

Read the rest of this entry »

Garland Jeffreys :: 14 Steps To Harlem

April 28, 2017 by
Garland Jeffreys is zo multicultureel als wat: zwart, Puerto Ricaans, Europees, geboren in New York. Zijn afkomst klinkt door in zijn muziek, een mix van blues, reggae, folk, gospel, rock en soul. Zijn teksten zijn vaak een emotionele en intelligente aanval op alle vormen van racisme. Maar bovenal is hij een fantastische zanger en liedjesschrijver, actief sinds de jaren zestig. Dit jaar wordt hij 73 en heeft hij met 14 Steps To Harlem een monumentaal goede en gedreven plaat afgeleverd. 10 eigen nummers en twee covers: Help van The Beatles en Waiting For The Man van zijn vriend en tijdgenoot Lou Reed. Maar het absolute hoogtepunt is het titelnummer, herinneringen aan zijn jeugd in New York. Fantastisch.

Read the rest of this entry »

Robyn Hitchcock :: Robyn Hitchcock

April 20, 2017 by
Robyn Hitchcock is een van de meest excentrieke mannen in de muziek van de laatste 35 jaar. Hij is een singer/songwriter, maar switcht even makkelijk naar rock, psychedelica en country. Zijn 21ste CD heet simpelweg Robyn Hitchcock en is een indirecte maar felle en intelligente aanklacht tegen alles waar Donald Trump voor staat: een totaal gebrek aan empathie. Maar het is vooral een muzikaal zeer opwindende verzameling liedjes. Uit de bocht gierende country (I Pray When I’m Drunk), barokke folk (1970 In Aspic), wilde psychedelica (Mad Shelley’s Letterbox) en luid protest (I Want To Tell You About What I Want). Geweldig.

Read the rest of this entry »

Rodney Crowell :: Close Ties

March 28, 2017 by
De Texaan Rodney Crowell is een van de sleutelfiguren in de Americana. Hij was bevriend met Townes Van Zandt en Guy Clark, was lid van de band van Emmylou Harris en schreef handenvol klassiekers voor haar, was getrouwd met Johnny Cash’s dochter Rosanne, had een glanzende solocarrière met handenvol nummer 1 country hits. In hits is hij niet langer geïnteresseerd. Deze eeuw maakt hij behalve een paar geslaagde duet-albums met Emmylou vooral erg persoonlijke platen. Close Ties is zijn meest bluesy album tot nu toe. Hij duikt met East Houston Blues in zijn verleden, Life Without Susanna heeft de dood van Townes Van Zandt als vertrekpunt en Forgive Me Annabelle is een kippenvel-lied over een stukgelopen relatie. Close Ties is wederom een hoogstpersoonlijke CD en wederom verschrikkelijk goed.

Read the rest of this entry »

Bridget Kearney :: Won’t Let You Down

March 24, 2017 by
Ze zat in bluegrassgroepen, maakte kamerpop en wereldmuziek en was lid van de soul-pop sensatie Lake Street Dive. Nu komt de uit Iowa City afkomstige Bridget Kearney met haar eerste soloplaat: Won’t Let You Down. En dat is pop met een hele grote P. Wat een prachtige liedjes, wat een mooie teksten, wat een charmante stem! In haar muziek klinken echo’s door van The Beatles, maar toch vooral Wilco. Kearney is een onverwachte én grote verrassing.

Read the rest of this entry »

Pieta Brown :: Postcards

March 21, 2017 by

De lijst van medewerkers op Postcards, de nieuwe CD van Pieta Brown, is indrukwekkend: Calexico (op de angstaanjagend fraaie opener In The Light), Mark Knopfler (die zichzelf overtreft op Street Tracker), David Lindley (in topvorm op Take Me Home). Het maakt duidelijk hoe graag andere muzikanten met haar spelen. Maar het is zonder concurrentie Pieta Brown die, geholpen door echtgenoot en gitarist Bo Ramsey, de show steelt. Ingetogen prachtliedjes, die desondanks bol staan van de spanning. Ze fluistert, ze praat, ze zingt; zo intiem dat het lijkt alsof ze in je kamer aanwezig is. Postcards is een geweldige plaat van de dame uit Iowa City, een van de hoogtepunten van 2017.

Read the rest of this entry »