Justin Townes Earle :: The Saint Of Los Causes

May 22, 2019 by

Muzikaal is Justin Townes Earle op zijn nieuwe CD The Saint Of Lost Causes nog steeds zijn oude vertrouwde zelf met een mengeling van alt.country, rockabilly, folk en blues. Maar tekstueel is hij opeens een stuk minder navelstaarderig en is zijn blik ferm naar buiten gericht. Heeft er, denkt hij, vooral mee te maken dat hij behalve clean, sober en getrouwd sinds kort ook vader is. Dus vertelt hij behalve persoonlijke verhalen nu ook verhalen over een cop-killer met spijt (Appalachian Nightmare), de industriële en economische ondergang van een stadje (Flint City Shake It) en de milieu-criminelen in West-Virginia (Don’t Drink The Water). Justin Townes Earle is in topvorm en inmiddels de gelijke van vader Steve en The Saint Of Lost Causes is een formidabele plaat.

Read the rest of this entry »

Advertisements

Brad Armstrong :: I Got No Place Remembers Me

May 7, 2019 by

Brad Armstrong maakte zes platen met zijn band 13ghosts. En toen was ie er klaar mee. Hij bleef weliswaar optreden met de Dexateens, maar zijn muzikale carrière zat erop. Dacht hij. Nee dus. En gelukkig maar. I Got No Place Remembers Me is de tweede CD na zijn terugkeer en dat is een fenomenale plaat. Bob Dylan, Townes Van Zandt, Steve Earle, Flannery O’ Connor, William Faulkner, dat is het gebied waarop Armstrong opereert. Luister naar de zeven minuten durende opener Brother Ford en je weet genoeg. Armstrong is behalve een muzikale uitblinker ook een sublieme verhalen verteller. Meesterlijk.

Read the rest of this entry »

Quaker City Night Hawks :: QCNH

April 29, 2019 by
De Quaker City Night Hawks komen uit Fort Worth, Texas en zijn op hun nieuwe QCNH-plaat een ongebruikelijke mix van Lynyrd Skynyrd en Curtis Mayfield, met uitstapjes richting Pink Floyd-psychedelica, Steve Earle-country en Californische jaren zeventig pop. De opener van QCNH, Better In The Morning, is een klassieker in de dop, maar ook de andere liedjes zijn stuk voor stuk memorabel. En de muziek is gedreven en heeft ballen. Een meer dan goede plaat.

Read the rest of this entry »

Jason Ringenberg :: Stand Tall

April 29, 2019 by

Jason Ringenberg was eigenlijk wel klaar met zijn muzikale carrière. Hij had geschiedenis geschreven met de cowpunk-band Jason & The Scorchers en met fraaie soloplaten. Hij deed nog shows als Farmer Jason en was tevreden met een bestaan als boer. Tot hij opeens een uitnodiging kreeg om een maand lang artist-in-residency te zijn in Sequoia National Park. En daar kwam het heilig vuur terug. Stand Tall is het resultaat. Gedreven country met een punkhouding. Alsof hij weer 30 is. Prijsnummer van deze prijsplaat is God Bless The Ramones. Zoals Jason zelf zegt: ‘Volgens mij het enige nummer met God én The Ramones in de titel.’ Wij zouden willen zeggen: ‘God bless the return of Jason Ringenberg!’

Read the rest of this entry »

Pope Paul & The Illegals :: When The Stars Come Hurtling Down

April 29, 2019 by

Paul Bouyear uit Santa Ana, Californië speelde in zijn jeugd uren en dagen het spel Pro Skater 3. Op de soundtrack daarvan stond het nummer I Can’t Surf van The Reverend Horton Heat en dat bleef eeuwig in zijn hoofd rondzingen. Het werd de blauwdruk, samen met de muziek van zijn moeders favoriete groep The Stray Cats, voor zijn eigen band Pope Paul & The Illegals. Van dat trio is nu de debuutplaat When The Stars Come Hurtling Down verschenen en die is, in de beste betekenis van het woord, behoorlijk vreemd. Surf, rockabilly, punk, country, liedjes over drugs, geloof en duivelse honden. Woorden schieten tekort voor deze energieke, waanzinnige en geweldige plaat.

Read the rest of this entry »

J Peterson :: Translation Blues

April 29, 2019 by

De groep Bellwether uit Minneapolis was een van de beste en meest onderschatte bands die de alt.country-beweging heeft voortgebracht. Wat jaren geleden trok het kwartet de stekker uit het stopcontact. Helaas. Het goede nieuws is dat frontman J Peterson nu Translation Blues heeft uitgebracht. En dat is, in de beste Bellwether-traditie, een adembenemend mooi mini-album. Peterson zelf omschrijft hoe hij het nummer Good Luck wilde laten klinken: als honky tonk impressionisme, als een trieste jukebox in een oud café. Zo hartverscheurend klinken alle zeven liedjes op Translation Blues.

Read the rest of this entry »

Holiday Gunfire :: Holiday Gunfire

April 29, 2019 by

Holiday Gunfire is een kwartet uit Birmingham, Alabama dat verrassend uit de hoek komt met een gelijknamige debuutplaat. Acht perfecte popliedjes dienen als basis voor geweldige gitaarduels tussen Lester Nuby III en Jason Hamric, ondersteund door een loeistrakke ritmesectie. Dit is moderne indiepop, zuidelijke rock, Fugazi- en Sonic Youth-fuzz en jaren 60 psychedelica ineen. Een aanrader van de bovenste plank en een van de aangenaamste muzikale verrassingen van de laatste jaren.

Read the rest of this entry »

The Bohannons :: Bloodroot

April 29, 2019 by

De Bohannons komen uit Chattanooga, Tennessee en zijn in de loop der jaren hun alt.country steeds harder gaan spelen. Nu is er Bloodroot, opgenomen in Water Valley, Mississippi, en daar wisselen ze Neil Young & Crazy Horse-Americana af met psychedelische jaren zestig uitstapjes en Lynyrd Skynyrd-achtige Southern rock. Marty Bohannon is een lekker schreeuwende zanger, Matt Bohannon een dijk van een gitarist en ze schrijven toffe nummers. De Bohannons zijn een wereldband.

Read the rest of this entry »

Datura 4 :: Blessed Is The Boogie

April 29, 2019 by

Datura4, de Australische band van garage-legende Dom Mariani slaat weer keihard toe met Blessed Is The Boogie. Wederom een onweerstaanbare collectie liedjes op het snijvlak van rock ‘n’ roll, boogie, hardrock, blues, soul, psychedelica en garage. Er is een geweldige cover van Jessie Hill’s Ooh Poo Pah Doo, maar het titelnummer is de instant klassieker van de plaat. Boom Boom Boom Boom – Blessed Is The Boogie. Oorverdovende prachtmuziek.

Read the rest of this entry »

Dan Navarro :: Shed My Skin

April 29, 2019 by

Zijn eerste succesje had Dan Navarro (Los Angeles, 1952) in 1976 toen Rusty Wier zijn nummer I Think It’s Rime (I Learned How To Let Her Go) opnam. Het grote succes als schrijver kwam in 1984 met Pat Benatar’s Top 5 hit We Belong. Later namen onder andere The Bangles en Dave Nummers zijn liedjes op. Onderwijl was Navarro een duo met Eric Lowen en zong hij met Neil Young. En dan is het 2019 en verschijnt op late leeftijd Navarro’s eerste soloplaat. Shed My Skin is een album met een stel briljante eigen liedjes en een paar verrassende covers waaronder Billy Idol’s Sweet Sixteen. Het is vooral klassieke Californische jaren zeventig pop in de lijn van Eagles en Jackson Browne.

Read the rest of this entry »

Steve Earle :: Guy

April 29, 2019 by

Steve Earle dacht: ‘Stel dat ik nu dood ga en in het hiernamaals Guy Clark tegenkom. Die zou zeggen: waarom heb je wel een Townes-plaat gemaakt en geen Guy-plaat?’ Daar zou Earle geen fatsoenlijk antwoord op kunnen geven en dus is er nu, tien jaar na het Townes Van Zandt-tribute en drie jaar na de dood van Guy Clsrk, de CD Guy, het eerbetoon aan zijn andere held. Zestien Guy Clark-nummers die Steve Earle & The Dukes respectvol behandelen, maar ook helemaal naar eigen hand zetten. Klassiekers als LA Freeway en Desperados Waiting For A Train, maar ook minder bekende prachtnummers als Dublin Blues en Old Friends. Guy is het bewijs dat Guy Clark een van de beste schrijvers ooit was, maar ook dat Steve Earle & The Dukes nog steeds een geweldige band zijn.

Read the rest of this entry »

Joseph Parsons :: Digging For Rays

April 29, 2019 by

Alsof de duivel hem op de hielen zit, zo productief is de inmiddels al een decennium in Duitsland wonende Amerikaan Joseph Parsons. Nu is het, na platen met Hardpan, US Rails, Parsons Thibaud en 4 Way Street, weer tijd voor een CD met zijn eigen band. Digging For Rays is Parsons op zijn best, een unieke mix van Americana, Britse folk en Noord-Europese introspectie. Met name Wide Awake, Come Around en Today zijn drie van de allerbeste nummers die hij geschreven heeft; Bob Dylan ontmoet Richard Thompson. Prachtmuziek.

Read the rest of this entry »

Hank Shizzoe :: Steady As We Go

April 29, 2019 by

De Zwitser Hank Shizzoe maakt platen sinds 1994 en 25 jaar later zijn we aangeland bij Steady As We Go, zijn zestiende en een van zijn beste. Voor de afwisseling heeft hij zich deze keer beperkt tot drie eigen nummers. De andere acht zijn covers van zijn favoriete blues-, country- en popnummers. Van Mississippi John Hurt’s Make Me A Pallet On Your Floor tot Tom Petty’s California met daar tussenin ook nog eens de Tammy Wynette-klassieker Stand By Your Man. Allemaal gezongen met die donkerbruine Johnny Cash-achtige stem en fantastisch uitgevoerd. Voor zover nodig wederom een bewijs dat Shizzoe de Europese koning van de Americana is.

Read the rest of this entry »

Luther Dickinson and the Sisters Of the Strawberry Moon :: Solstice

April 7, 2019 by

Luther Dickinson, zoon van de legendarische Jim Dickinson (die werkte met Stones, Dylan, Aretha, Big Star, Replacements), heeft al een indrukwekkend oeuvre op zijn naam staan. Als soloartiest, als leider van de geweldige North Mississippi Allstars en als sessiegitarist voor John Hiatt, Patty Griffin en The Black Crowes. Nu heeft hij onder de naam Luther Dickinson And Sisters Of The Strawberry Moon de even bijzondere als ontroerende plaat Solstice uitgebracht. Een nieuw hoofdstuk in zijn persoonlijke geschiedenis en die van de Americana. De zang is helemaal in handen van vrouwen: Amy Helm, Birds Of Chicago, Amy LaVere, Shardé Thomas en de Mississippi gospelgroep The Como Mamas. Wat traditionals, wat covers, nieuw materiaal. Subtiel, spannend en van de eerste tot de laatste seconde ontroerend. Kandidaat plaat van het jaar.

Read the rest of this entry »

The Great Dying :: Bloody Noses & Roses

April 6, 2019 by

Will Griffith uit de Mississippi Delta opereert, met wisselende muzikanten, onder de naam The Great Dying. Bloody Noses & Roses is de geweldige titel van zijn ronduit opzienbarende debuut. Zijn muziek switcht moeiteloos van ingetogen folk naar gierende Southern rock a la Drive-By Truckers, Slobberbone en Dexateens. De liedjes zijn fraaie filmische levensschetsen, gezongen met een stem die soms piept en kraakt en lijkt toe te behoren aan een man die al te veel heeft meegemaakt. Bloody Noses & Roses is een gedreven en meeslepend meesterwerk.

Read the rest of this entry »